Asıl Macera Durduğunda Başlıyor​


Bugün kulağımda, dünyanın diğer ucunda sık sık dinleyip uzaklara daldığım Other Lives-For 12…

Yaşam ayak tabanlarımın altında yürüyen yol gibi..Ben yürümeye devam ediyorum, o da akmaya... Gözlerimi kapattığımda önüme düşen sahneler, eski fotoğraf makinelerindeki gibi; çekiyorsun, tırttırttırt ileri sararken sindiriyorsun yakaladığın an’ı…sonra bir daha.. bir daha..

Yaşam, sonsuz bir film tableti...

İyi ki gittiğim uzaklarım var.. Çok uzaklarda koca bir ailem daha var.. Kalbimin bu kadar geniş olduğunu, herkesi alacak kadar yerim olduğunu ancak sınırlarımla oynadığımda keşfedebiliyorum… Aylar boyunca konfor alanımdan kilometrelerce uzakta yarattığım yeni alanlara binlerce şükür… Sınırlarımla, değerli bir oyuncak gibi oynamama alan açan her kararıma bin müteşekkir..

Uzakta olanı keşfetme sabrımın elini sıkıyorum, gururla! İçsel yolculuğumun mihenk taşı olarak ilk sıralarda yer alıyor Kamboçya maceram… 

Dünyanın bir ucundaki adalarda, bir göl kenarında ahşap bir çatıda, çılgın partilerle çevrili ağaç evimin balkonunda, vahşi ormanların içinde, hint esintileri eşliğinde yaptığım her bir yoga pratiğimde farklı tatların akışına bıraktım ruhumu.. Sıkışık, çaresiz hissettiğim onca an’a rağmen, dünyanın başka bir yerinde, bir filmin içinde yaşıyorum heyecanı ile dönüşmeye devam ettim… Herşeyden vazgeçebilme özgürlüğü, araladığım her kapıdan içeri girme cesaretimi ateşledi…

Bedenimin, içsel alanımın derinlerine doğru yol almaya devam ederken, gözlerimi her kapadığımda anılarıma baka baka durmaksızın yürüyorum; ayaklarımın altında akmaya devam ediyor yürüyen yol… Farkediyorum ki yürüdükçe kalbim daha da genişliyor…Bana kadar var dediğim, zihnimin sınırlarına sıkıştırdığım kalbim, açılmayı daha hızlı öğreniyor… 

Yaşamın içinde hep varolacak öğrenci ruhuma sımsıkı sarıldığım zamanlarımdayım…Öğrenci halime sarıldıkça, aktaran-aracı olan tarafımda hızla dönüşüyor…

Geçen sene olduğu gibi bu sene de Seçkin’in nefis, İçsel Simya Kampı’nda Yin alana aracı oldum… İki arkadaşım da ders sonrasında ‘yin çarptı’ diyerek gözden kayboldular :) şimdi daha net anlıyorum ki kendi dönüşümüm, benimle birlikte aracı olduğum güzel ruhlarında dönüşmesine aracı oluyor…Hayatın bana öğrettiği en tatlı şey, burnunu sokmadan ışık tut!…Yapabildiğini yap, yapamadığını kabul et, her halini önce sen kucakla.. Dönüşen yaşamını, dönüşen düşünce kalıplarını fark et!

Yogaya başladığım ilk yılımda, zorlu bir pozun içinde iç sesim şöyle derdi:

‘’Bu halin içinde kalmaya sabır göster ki, yaşamda karşına çıkan her zor an’ı bu sakinlikle karşılayabil’’…

Şimdi beni zorlayan yin hallerimin içinde iç sesim şöyle diyor :

’’Bengü! hatırla! yaşamın içinde kaldığın zor anlarını unutma! bu an ne ki! 6 dakika içinde akan şifa ile tazelenerek çıkacaksın bu pozun içinden''… 

Öyle yada böyle herbirimiz dönüşüyoruz.. kimimizin dönüştüğü yol kesişiyor, kimimizin ki çatallaşarak uzaklaşıyor… Her günün, her anın başka bir yolculuk; fark edebilirsen eğer… en kıymetlisi ise, hepimizin aynı kaynaktan beslendiğini unutmadan bu an’ın tadını çıkarabilmek…




7 görüntüleme

Kendini öğrenmek, dünyayı

öğrenmektir...!                          Thich Nhat Hanh

  • Black Instagram Icon
  • Black Facebook Icon
  • Spotify - Black Circle
  • Black SoundCloud Icon
  • Black YouTube Icon

© 2014 Her hakkı BENGÜ ŞOLCUM tarafından saklıdır.

İzmir-Alsancak/Karşıyaka/Bostanlı |